Verhalen


Meer ritten en minder contact. Mag het snel weer terug naar normaal?

Meer ritten en minder contact. Mag het snel weer terug naar normaal?

Om het risico op besmetting te verkleinen komen uitvaartwerkers zo min mogelijk bij mensen thuis. Voor overbrengmedewerker Mitch Schepers betekent het meer rijden en minder contact met nabestaanden. Hij kan niet wachten tot de pandemie voorbij is.
“Mijn hoogbejaarde moeder fietste er door heen, maar mijn collega kampt nog steeds met restverschijnselen”

“Mijn hoogbejaarde moeder fietste er door heen, maar mijn collega kampt nog steeds met restverschijnselen”

Corona ging ook aan zijn deur niet voorbij. De hoogbejaarde moeder van Marc van Esch herstelde gelukkig vlot en zijn dochter testte positief, maar had nauwelijks last. Zelf zat hij drie weken alleen in quarantaine. Een collega raakte besmet bij het regelen van een uitvaart. “Blijf alsjeblieft thuis, als je weet dat je corona hebt”.
Glimlachen vanachter een zwart mondkapje

Glimlachen vanachter een zwart mondkapje

Het desinfectiepompje is de blikvanger, in plaats van het condoleanceboek. Getraind als ze zijn in gastvrijheid is het tijdens de coronacrisis wennen voor de gastheren en -dames van Monuta. ‘De mondkapjes hebben ons aangezet nog creatiever te zijn,’ aldus hospitality coördinator Esther Kraal-Boot. ‘We blijven er alles aan doen om voor iedereen een mooi en veilig afscheid mogelijk te maken.’
Eerst frustratie en verdriet ruimte geven, dan pas de uitvaart regelen

Eerst frustratie en verdriet ruimte geven, dan pas de uitvaart regelen

Uitvaartbegeleider Daniëlle Harsta-Franken is moe, na maanden corona-uitvaarten. Van het voortdurend afstemmen met iedereen wat er kan en mag, maar vooral omdat ze zich steeds terug moet houden. “Ik wil mensen weer kunnen aanraken, de verbinding voelen.”
Zijn zieke echtgenote kon bij de uitvaart zijn, op een brancard

Zijn zieke echtgenote kon bij de uitvaart zijn, op een brancard

De uitvaart van een meneer van zesentachtig, overleden aan corona, en zijn doodzieke vrouw die er op het laatste moment op een brancard tóch bij kon zijn, maakte diepe indruk op uitvaartleider Frank Post. Zelf behoren hij en zijn echtgenote tot de risicogroep, dus zijn ze heel voorzichtig.
Uitvaarten in tijden met corona: moeder overleed aan corona, opgebaard bij zoon

Uitvaarten in tijden met corona: moeder overleed aan corona, opgebaard bij zoon

Moeder stierf in een verpleeghuis aan corona. Ze mocht daar niet op haar kamer worden opgebaard, zoals ze zelf graag wilde. De kinderen baarden haar op in de serre van een zoon.
Uitvaarten in tijden met corona: Flamenco-dans en Ave Maria voor tien gasten

Uitvaarten in tijden met corona: Flamenco-dans en Ave Maria voor tien gasten

‘We hebben haar eervol uitgeleide gedaan,’ blikt dochter Annemarie terug op de uitvaart van haar moeder. ‘Door de coronabeperkingen moest het anders dan we gewild hadden. Later houden we nog een grotere herdenkingsbijeenkomst, maar ik ben blij dat we nu toch ook met een goed gevoel afscheid hebben kunnen nemen.’
Uitvaarten in tijden met corona: We kozen voor een klein crematorium

Uitvaarten in tijden met corona: We kozen voor een klein crematorium

Vanwege het rondwarende COVID-19-virus viel de keuze voor de uitvaart van vader bewust op een klein crematorium. ‘We waren uiteindelijk met veertien mensen. Het afscheid voelde warm en intiem. Dat was heel anders geweest in een grote, bijna lege ruimte.’
Verhaal uit de praktijk: Gescheiden en afscheid nemen

Verhaal uit de praktijk: Gescheiden en afscheid nemen

"Belachelijk! Waar ben jij mee bezig! Donder op!" Woedend kijkt ze me aan. Haar ex-man is overleden. Het afgelopen uur heeft ze non-stop lopen tieren, tegen mij en haar dochters. Over niets kunnen ze het eens worden: de tekst op de rouwkaart, de kist, de gastenlijst. Haar huwelijk is zes jaar geleden geëindigd in een vechtscheiding, maar haar woede is springlevend. Of is het verdriet?
Verhaal uit de praktijk: Rouwen

Verhaal uit de praktijk: Rouwen

‘Na een jaar moet het rouwen over zijn. Dan heb je alle fases al een keer doorgemaakt.’ Die uitspraak hoor ik vaak, maar dat is niet de werkelijkheid. Als ik rouwende mensen spreek, hoor ik dat het eerste jaar natuurlijk heel moeilijk is. Maar het tweede jaar is moeilijker, want dan neemt de aandacht van de omgeving af. Dan mag er bij wijze van spreken niet meer gehuild worden.